De laatste etappe Travnik - Sarajevo

Ik zou kunnen beginnen door te zeggen, de tijd is voorbij gevlogen. Nou dan doe ik dat maar.
Een vreemd gevoel bekroop mij gisteren dat het dan echt de laatste etappe was. Nog één keer opstaan en mijn fietskleding aantrekken, nog één keer melkvet op m'n zitvlak smeren, nog één keer mijn bidons vullen en nog één keer de bandjes controleren en oppompen.
Tijdens de rustdag hadden we helaas regen maar dat mocht zeker deze dag niet verpesten. Wil, Barbera, Liliane en ik logeerden in het appartement van onze Bosnische vriendin Mirela. We zijn een lekkere cappuccino gaan drinken, natuurlijk Cevapi wezen eten in een restaurantje bij de "Moskee der Duizend kleuren" en in de middag op bezoek geweest bij de moeder van Mirela. Dat was heel gezellig want ieder bezoek aan Travnik doen we dit.
's Avonds zijn we gaan eten met Mirela en daar sloten Peter, Marianne en Jan-Willem ook bij aan.
Rond 09.00 uur zijn we dan vertrokken vanaf Motel Aba in Travnik richting Sarajevo. Nog één keer het commando "Easy Company Two Minutes" van onze "General" Tom van Mierlo.
De route leidde onze over de super drukke weg richting Vitez door de Lasva Vallei. Was het is de rest van Bosnië goed te rijden, nu reden we door het aller verkeer wat je je maar kunt bedenken. Maar ach, met zo'n super team als het onze is dat zeker geen probleem.
Na zo'n 25 km natuurlijk aan de koffie. Dit maal langs de oever van de Lasva met een werkelijk prachtig uitzicht.
De route leidde verder via Kakanj en Visoko richting Sarajevo.
Deze route kan ik bijna met m'n ogen dicht rijden maar toch is het een vreemd gevoel om dit eens op de fiets te doen.
Het fietsen ging eigenlijk vanzelf en een ieder was met elkaar wederom in een goed gesprek verwikkeld. Maar natuurlijk werd het, naar mate we dichter bij Sarajevo geraakten, toch wel wat stiller. Natuurlijk omdat het einde van deze geweldige tocht on zicht kwam maar zeker ook omdat voor het gros van de deelnemers de familie en partners stonden tet wachten.
Vlak voor Sarajevo werden door de voorzitter van de Bosnische Veteranen Organisatie opgewacht en onder zijn begeleiding zijn we de stad ingereden.
Sarajevo is toch wel een drukke wereldstad maar het was wonderbaarlijk hoe snel we door de drukte heen werden geleid.
Aangekomen bij het eindpunt, het Holiday Inn hotel werden onthaald door uitbundige groep. Dat was echt een kippenvelmoment. Heerlijk om te zien te voelen.
Hierna werden met de bus richting het regeringsgebouw midden in de stad gereden om daar te worden ontvangen door de minister van Veteranen zaken en de plaatvervangend Ambassadeur van Nederland.
Een warm onthaal en een toespraak van de minister die zeer trots was ons te ontvangen op de werelddag van de Vrede in zijn Sarajevo.
Ieder teamlid kreeg een officiële oorkonde persoonlijk overhandigd. Hierna zijn we met de gehele bijeenkomst richting het monument voor de "gevallen kinderen van Sarajevo" gegaan om daar een krans te leggen.
Dat werd een echt heel emotioneel moment. Hier kreeg we met z'n allen het besef dat wat een oorlog voor impact heeft op de bevolking en zeker op kinderen.
Barbera en Liliane waren diep diep onder indruk en tot tranen geroerd toen zij de geboortedate van de gevallen kinderen zagen en beseften dat daar leeftijdsgenoten van hen bij zaten.
Een gedenkwaardig moment.
Gisterenavond kregen we de maaltijd aangeboden door Echo's in een restaurant tegenover kamp Budmir en huerna lekker en hierna terug naar het hotel en lekker het bed in.
Beste bloglezers dit was eigenlijk mijn laatste blog van deze wonderbaarlijke tocht. Ik ga me nu gereedmaken voor een middagje struinen door Sarajevo met m'n dames.
Morgen de terugreis richting Nederland.
Dank jullie voor het lezen en jullie reacties...... I Can You Can We Can.
Houdoe