16e etappe Villach - Ljubljana

Donders nog aan toe, ik dacht dat we alle mannelijke beklimmingen al hadden gehad maar we hadden er nog eentje op de reservebank zitten. Vandaag tijdens onze rit naar Ljubljana in Slovenië moesten we nog even de Loiblpas overwinnen. Laat ik die nog uit een diep vakantieverleden mezelf nog kunnen herinneren. Dat was de pas waarvan mijn vader altijd vertelde dat je daar nooit met de caravan overheen kon omdat deze te steil was. Nou kan
Ik jullie vertellen, dat is ook zo.
De rit begon vandaag wat met wat miezerig weer maar de temperatuur was al lekker. Ik ben dus ook met korte kleding gestart en dat was de juiste beslissing. De bewolking hing nog steeds laag tegen de bergen maar zo af en toe pikte het zonnetje er doorheen.
Na een kilometer of 20 natuurlijk weer aan de kaffee alleen deze keer zonder kuchen.... Die hadden ze daar niet, jammer maar de koffie smaakte bijzonder goed.
Na de koffie dan richting de Loiblpas en daar vol goede moed aan begonnen. Ook deze keer ben ik deze uitdaging met veel plezier aangegaan. Tering wat was dat ding steil. M'n bovenbenen protesteerde direct maar zo langzamerhand begin ik ze te leren kennen en heb ik ze gewoon genegeerd. Naarmate de pas vorderde werd deze steeds steiler. Er zaten passages in van ruim 17% en ik kan jullie vertellen dat is op de fiets verdomde inspannend. Dikke protesten van m'n twee vrienden aan de onderkant van m'n lichaam die zo af toe terrein begonnen te winnen om mij te laten opgeven. Nou om de dooie donders niet, opgeven dat gaat nooit gebeuren. Als het teveel werd gewoon ff een stukkie lopen en dan weer verder op de fiets. Tijdens de beklimming ook nog ff getrakteerd op een enorme regenbui maar ook die kon me niet deren al viel er wel even heel veel water op m'n dak. De weg veranderde in een bergrivier, dat was wel gaaf hoor. Eenmaal boven aangekomen stond de rest van de groep op me te wachten. Ik moet eerlijk dat doen ze altijd want ik ben meestal de laatste. Vind ik dat erg, nee. Heb zo mijn eigen tempo en da's handig want dan verdeel ik m'n krachten voor de totale trip naar Sarajevo. Ik kan mezelf helemaal tot pulp trappen maar dat heeft geen zin.
Ik geniet van elke meter die op de fiets zit, van elk uitzicht dat ik tegen kom en van ieder moment dat ik kan delen met mijn teamgenoten.
Eenmaal boven aan gekomen even de benen laten rusten en toen met zijn allen maximaal afdalen richting het lunchpunt. Dat afdalen is dan ook zo gaaf. Er stond een strakke tegenwind die me bij van mijn fiets af blies dus dat was wel ff spannend. Laat ik zeggen dat het weer wreed hard ging.
Onder aan de afdalen weer van de heerlijke lunch genoten die het supportteam weer heerlijk voor ons had voorbereid. Daar reed toevallig een journaliste voorbij die ons zag staan en direct een artikel over ons wilde schrijven. Weer ff een fotomoment voor de lokale pers en snel weer op de fiets. De rest van de route richting Ljubljana leidde ons door een zacht glooiend terrein en zo konden we met het hele team weer bijkomen van de klim van vanmorgen.
Rond 17.30 uur zijn we dan eindelijk aangekomen bij ons hostel midden in de stad. Eindelijk WIFI die het door het gehele gebouw doet zodat ik dan maar direct aan m'n blog begonnen ben.
Met het team gaat het buitengewoon goed, de stemming zit er weer in. Zeker na de "domper" van gisteren... We hebben het weer goed opgepakt. Ik ben echt heel trots op op het gehele team.
Morgen gaan we richting Zagreb in Kroatië. Weer een dag dichter bij ons einddoel.
I Can, You Can, We Can......
Houdoe en tot mijn volgende blog..