Etappe 10 en 11 Ulm - Kempten en Kempten - Mitte

Nee nee nee geen gebrek aan inspiratie of geen tijd maar hier in Duitsland hangt niet aan iedere kerktoren een GSM antenne. Jullie raden het al terug naar het internetloze tijdperk.
Eergisteren hebben we de 10e etappe verreden tussen Ulm en Kempten. Mijn dag begon toen vroeg met een radio interview in de studio van Süd Deutsche Rundfunk in het centrum van Ulm. Was een klusje van een minuut of 4 dus snel weer terug naar de kazerne alwaar ook nog een cameraploeg voor de TV stond te wachten. De link van dit interview staat op mijn FB.
Eindelijk mochten we dan vertrekken. Uitgezwaaid door de Generaal van de International Joint Forces werd de rit richting Kempten ingezet.
Iedereen was goed van zin en de gesprekken kwamen alweer snel op gang. Natuurlijk hebben we op een kwart van de rit een bakkerij opgezocht voor de, inmiddels traditioneel geworden "Kaffee mit Kuchen". Best wel lachen want ook hier werd de weekomzet verdubbeld.
De tocht verder gereden en het parcours van deze rit was redelijk vlak zodat we de benen wat rust konden geven. Lekker geluncht in het zonnetje in de achtertuin van een winkel om vervolgens door te stomen naar Kempten. Daar werden we onthaald door de burgemeester voor fotomoment en daar werden we getrakteerd op een grosses bier. Iedereen was in de veronderstelling dat we aan het eind van de rit waren maar niets was minder waar. We moesten nog 17km naar onze slaapplaats. Het bier was inmiddels al met een rotgang m'n benen ingezakt zodat het laatste stuk met ook nog een pittige beklimming ff beulen werd. We sliepen die nacht in een groot gebouw op een oefenterrein. Lekker gebarbietsjoekt en toen weer snel naar bed.
De volgende morgen was het weer vroeg piesen voor de volgende etappe. Ditmaal richting Mittenwald. Inmiddels had Rea zich aangemeld. Rea is een Canadeese waarmee we afgelopen juni de Battlefield Bike Ride 2015 hebben gereden. Zij en haar man wonen in Garmish-Partenkirchen en vond het een geweldig idee om een dagje met ons mee te rijden.
Bij de start was het mieters koud. De thermometer tikte maar net de 3 graden aan en het was dik mistig. Het duurde dus even voordat we goed op gang waren. Vooral omdat er in de eerste 5km al een beklimming van zo'n 15% zat. Kanonnen daar gingen m'n bovenbenen. Gelukkig was ik niet de enige die uit het zadel moest.
De mist trok maar niet op en het bleef goed koud dus in het eerste dorp maar snel de traditionele Kaffee mit Kuchen genomen. Na de koffie leidde de route ons richting Reutte in Oostenrijk. Jammer van de mist want van de Alpen was bar weinig te zien. We voelden ze alleen maar tijdens het klimmen en tijdens de lange afdalingen was het bar koud. Rond de lunchtijd kwamen we aan bij de Plansee alwaar, of dat het zo geregisseerd was de zon begon te schijnen en wij getrakteerd werden op prachtig vergezicht.
Dat was echt even puur genieten. Na de lunch zijn we verder gegaan richting Garmish. Hier zat een lange langzame klim in het parcours maar gevolgd door een lange snelle afdaling.
In Garmish aangekomen hebben we lekker koffie gedronken bij Rea thuis. Zo die heeft gewoon ruim uitzicht op de Zugspitze (Duitslands hoogste berg). Hier vandaan nog even 17km naar Mittenwald waarin, hoe kan het ook anders, een fijne beklimming van een kilometer of 10. We hebben het weer gefikst. De benen willen nog steeds meedoen.
Vandaag eindelijk de rustdag op de Edelelweiss Kazerne van 223 Bataljon Gebirgsjäger....
Lekker ff niks doen en de benen laten rusten. Morgen de "Koninginnerit" over de Brennerpas richting Brixen in Süd Tirol Italië.
Houdoe en tot de volgende blog....