Rustdag en 13e Etappe "Brennerpas"

De rust was dan eindelijk een feit. Hier werd best wel naar uitgekeken. Dat mag dan ook wel na meer dan 1000km fietsen in 11 dagen. Je zou bijna zeggen, een normaal iemand doet zoiets niet. Dat klopt we zijn namelijk stuk voor stuk bijzondere mensen. We bivakkeerden op de Edelweiss kazerne in Mittenwald in een schitterende omgeving. Koeienbellen, lederhosen und bier maakten de scene compleet. Voor mij zelf nam de rustdag deels een andere wending. Mijn PTSS nam die dag ff een loopje met me. Ik zal niet op de details ingaan maar het was voor mij een hele depressieve dag. Ik kreeg geen rust in mijn hoofd en werd hierdoor heel erg depressief. Ik en mezelf en dan is de wereld helemaal niet niet leuk en zonder ik mezelf ook af. Dat heeft tot aan de middag geduurd want toen heeft Wil mij uit mijn "gesloten" wereld gehaald. Die kan dat heel goed en daar ben ik ook heel blij mee. Ze kent mij als geen ander.
Maar goed eenmaal weer met beide voeten terug op aarde terug naar de orde van de dag. Om 14.00uur hebben naar Tom zijn ervaringen geluisterd die hij beleefd heeft tijdens zijn uitzending in 1962 naar Nieuw Guinea. Hij wilde heel graag zijn verleden, die hem nog steeds 's nachts parten speelt, met ons delen. Man ik had al heel veel bewondering voor hem maar nu nog veel meer. Weer een heftig emotioneel moment die we met elkaar gedeeld hebben.
Hierna de fietsen eens stevig onderhouden en gezellig wezen eten in Mittewald.
Jaaaaaaaaa, gisteren was het dan eindelijk zover. De dag waar vele persoonlijke records verbroken zullen gaan worden. De dag van het snot voor de ogen, de dag van ruim 1500 hoogtemeters, de dag dat de strijd met de elementen enz enz. We moesten niet alleen ruim 150km wegtrappen maar ook nog eens over de Brennerpas richting Brixen in Italië (Süd Tirol).
Vol goede moed op de fiets gestapt en in de richting gegaan. Begon al meteen goed met een pittige beklimming om de benen wakker te schudden. Maar hierna werden we getrakteerd op een schitterend berglandschap vol "Milka koeien en Heidi's". Vlak voor Telfs een afdaling van zo'n 6 kilometer van 16%. Zo of dat hard ging. Beneden natuurlijk weer kaffee mit kuchen en toen richting Innsbruck. De Brenner kwam steeds dichter bij en daar was hij eindelijk. Gelukkig is hij niet zo stijl maar wel 32km lang. De keiharde wind speelde hierbij ook nog parten en dat maakte de uitdaging nog groter. Kortom ik ben de strijd aan gegaan en ik heb 'm gewonnen. Kapot gaan op je fietsje is een understatement maat ik heb het gedaan. Ik heb het gehaald. Gejankt maar zeker ook gelachen. Niet alleen ik maar mijn fietsmakkers stuk voor stuk. Ben dan ook trots op het gehele team. Hulde hulde hulde en driewerf chapeau. Ik kijk vanaf nu door een andere bril naar alle wielerevenementen en de Tour.
Vandaag krans leggen in Mittenwald en dan richting Lienz.
Houdoe en tot de volgende blog....,